Otomatik çeviri
Denizcilik tarihinin standartlarına göre, tanker filosu nispeten yeni bir olgudur. XIX yüzyılın 70'li yıllarına kadar, büyük hacimlerde sıvıyı fıçılar içinde değil de doğrudan geminin ambarında taşımaya olanak sağlayan teknik çözümler yoktu. Öte yandan, bunun için özel bir ihtiyaç da yoktu. Bir yandan petrol damıtma buluşu, diğer yandan da gemi inşaatındaki bir dizi yenilik her şeyi değiştirdi: gövdenin ayrı tanklara - "tanklara" bölünmesi, çelik endüstrisinin gelişimi, endüstriyel pompalama sistemlerinin yaratılması. 1877'de, dökme sıvıların taşınması için tasarlanan ilk gemi Zoroaster denize indirildi.
Büyük hacimlerde petrol ürünlerine talep arttı, navlun ve tanker inşaatı ucuzdu ve denizcilik petrol ticareti gelişti. Bugün, bir tankerde çalışmak, petrol, kimyasal maddeler veya sıvılaştırılmış gaz taşıyan gemilerde istihdam edilmek anlamına gelir. Dahili olarak, bu gemi türlerinin her biri kendi sınıflandırmasına sahiptir.
Petrol tankerleri
Sıvı yük taşıyan gemilerin en yaygın türü. Bu hem doğrudan petrol tankerlerini (Ham Petrol Tankerleri) hem de şunları içerir:
petrol / Dökme / Maden Tankerleri
petrol taşıyıcıları (Maden / Petrol Tankerleri)
petrol ürünlerinin taşınması için gemiler (Petrol Ürün Tankerleri).
Bu sınıfların herhangi birindeki gemide çalışma saatleri eşit derecede iyi ödenir.
Bunları iki şekilde sınıflandırmak gelenekseldir. Birincisi yük kapasitesi açısından, daha doğrusu deadweight açısından. Küçük tankerler (16,5 ila 25 bin ton DWT) daha çok petrol ürünleri için kullanılır, büyük tonajlılar kural olarak ham petrol taşır ve 320 bin ton üzerindeki DWT'ye sahip süpertankerler, petrolün daha küçük gemilere nakledildiği yüzen terminaller olarak kullanılır. Petrol tankerlerini sınıflandırmanın başka bir yolu da boyutlarına göredir. Suezmax, Malaccamax (VLCC olarak da bilinir), Seawaymax, Panamax sınıfları, geçmek için tasarlandıkları boğaz ve kanallara karşılık gelir. En küçüğü Seawaymax, Atlantik'ten Amerika Birleşik Devletleri'nin Büyük Gölleri'ne St. Lawrence Kanalı üzerinden başarılı geçiş için yaratıldı, Panamax - Panama Kanalı'nda manevra için, Suezmax - Süveyş Kanalı'nda. En popüler Aframax boyutu, Shell Oil tarafından geliştirilen AFRA sistemine göre kanalın adını almamıştır. Bu tip tankerler, ferahlık ve nispeten kompakt boyutların birleşimi ile ayırt edilir, böylece dünyanın çoğu limanında çalışabilirler.
Gaz taşıyıcıları
Bunlar en son teknoloji ile donatılmış yüksek hızlı gemilerdir. Denizdeki hızları ortalama 20 knot'tur (petrol tankerlerinde 14'e karşı). Gaz taşıyıcıları, propilen, propan, bütan veya sıvı amonyak taşıyan LPG ve sıvılaştırılmış doğal gaz taşımak için gemiler olan LNG'ye ayrılır. Bunları taşınan gazın tehlike derecesine göre sınıflandırmak gelenekseldir. 1G sınıfı gemiler son derece tehlikeli maddeler taşır ve maksimum mürettebat eğitimi ve disiplini gerektirir. 3G gaz taşıyıcılarında güvenlik önlemleri seviyesi ortadır. Her durumda, bu tip tankerlerde personel gereksinimleri maksimuma yakındır, bu nedenle denizde tecrübesiz iş arıyorsanız, gaz taşıyıcılarını unutmak daha iyidir.
Kimyasal tankerler
Bu tanker sınıfı, kimya endüstrisinin hızla büyümeye başladığı ve uluslararası ticaretin savaş sonrası bir büyüme yaşadığı İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra ortaya çıktı. Boyutlarına göre (en küçükleri iç sular için, en büyükleri okyanus nakliyesi için) ve taşınan yükün insana tehlike derecesine göre sınıflandırılırlar. Diğer tankerlerle karşılaştırıldığında, kimyasal taşıyıcı aynı gaz taşıyıcısının yanında küçük görünebilir, ancak bir denizcinin istihdam sürecinde geçmesi gereken sınavların sayısı daha az değildir. Bununla birlikte, kimyasal taşıyıcılarda çalışmak karlıdır. Burada sadece yüksek maaşlar rol oynamaz, aynı zamanda işverenlerin sunduğu sadakat programları, ücretsiz eğitim ve kısa sözleşme süreleri de rol oynar.
